Siebe Fockens Trainingen
menu

Clownerie Basis

Docent Siebe Fockens

Twee dagen werken aan de basis van de clown.
In het 'hier en nu' open zijn naar het publiek, beschikbaar voor het avontuur, succes en mislukking. De cursus gaat over contact maken en contact houden met het publiek. Aandachtspunten zijn: plezier, gevoel, uitstraling, kwetsbaarheid, openheid, associatie en improvisatie. De clown heeft geen ingewikkelde psychologie, maar reageert direct vanuit het hart, het gevoel in het moment. Jezelf durven zijn op het podium achter de rode neus.

De cursus is interessant voor zowel beginnende als ervaren spelers. Ervaring als clown is niet vereist.

Cursusdata

vrijdag & zaterdag 19 + 20 oktober 2018
vrijdag & zaterdag 15 + 16 maart 2019

Werktijden

vrijdag 10 - 13 uur, 14 - 17 uur, 19:30 - 22 uur
zaterdag 10 - 13 uur, 14 - 17 uur

Aantal deelnemers

Minimaal 6 en maximaal 12 deelnemers.

Cursuslokatie

Concordia Creative Industries Building
Concordiastraat 68, 3551 EM Utrecht.
20 minuten lopen / 10 minuten met de bus
vanaf Utrecht Centraal Station
Gratis parkeren met de auto.
locatie concordia

Cursusprijs

210 euro - normaal tarief
395 euro - professional tarief
165 euro - minimum tarief

Alle prijzen zijn inclusief 21% btw, maar exclusief overnachting en maaltijden.
Professionals kunnen de cursuskosten aftrekken van hun bruto-inkomen en/of de omzetbelasting terugvorderen. Betaling van het hogere tarief maakt deelname mogelijk van personen met minder financiële draagkracht. (prijswijziging voorbehouden).

inschrijven clownerie basis  • 
vrijdag & zaterdag 19 + 20 oktober 2018
inschrijven clownerie basis  • 
vrijdag & zaterdag 15 + 16 maart 2019



Het onderstaande artikel is eerder gepubliceerd op de website van CHANGE Magazine  •  www.changethinkpositive.be
Penny Boneschansker, juni 2013.
Aan de slag als clown
Journaliste Penny Boneschansker volgt het basisweekend clownerie bij Siebe Fockens

Tien deelnemers zitten in een kring om op vrijdagavond van start te gaan met het basisweekend clownerie. Sommigen doen af en toe al auditie als clown, anderen hebben al wat theaterervaring op andere vlakken. Maar er zitten ook totale ‘newbie's’ tussen, zoals ik; nog nooit iets met clowning of theater gedaan. Clown en trainer Siebe Fockens vraagt ons onszelf voor te stellen. Mijn buurvrouw geeft openhartig toe dat ze wat zenuwachtig is. ‘Geeft niet,’ zegt Siebe vaderlijk, ‘Doe maar net of het een auditie is.’ De toon van het weekend is gezet.

Siebe waarschuwt gelijk dat we geen taarten gaan gooien, niet gaan struikelen en niet tegen deuren gaan aanlopen. Werken met gevoel en dat delen met het publiek en je medespelers staat centraal. Direct volgt er een aantal ingewikkelde spelletjes en oefeningen die bedoeld zijn om mislukkingen uit te lokken. Laat maar zien hoe je je voelt als het misgaat en toon dat aan de rest van de groep. Aan mij moet even wat gesjord worden. Ik doe het alsmaar goed. ‘Het goed willen doen’ is in mijn dagelijks leven zo'n beetje mijn mantra en ik worstel met de opdracht om het fout te doen. Wat me eveneens zwaar valt, is het neerzetten van iets zonder woorden te gebruiken. Continu voel ik de drang om mijn acties te verduidelijken en om het doel erachter te verantwoorden. Daar is hier geen plek voor. Na de eerste avond voel ik me een beetje gedesoriënteerd. Aan de ene kant heb ik enorm gelachen tijdens de oefeningen, aan de andere kant ben ik nu ineens in een setting terechtgekomen waar mijn ‘normale’ gedragspatronen niet blijken te werken.

De tweede dag gaan we voor het eerst met een maatje aan de slag. De opdracht is simpel: ga met z'n tweeën achter een kamerscherm staan en kom vervolgens (zonder vooropgezet plan) samen achter het scherm vandaan en ga werken met wat er is. Met dit hele simpele gegeven, ontstaan er zowaar leuke, grappige tafereeltjes. Een blik naar boven, een manier van lopen, een zuchtje, oogcontact tussen de spelers. Het kan allemaal enorm uitvergroot worden door beide spelers en dan wordt het ‘iets’. Zonder een vooropgezet plan beginnen voelt onwennig voor mij, maar ik geef me eraan over. Ik stap samen met maatje Jelmar achter het scherm vandaan. We pikken elkaars stemming en gedrag op en de scene evolueert naar ontspannen achterover hangen en tevreden ‘ja, ja’ zuchten. En we krijgen de lachers ermee op onze hand. Dit voelt voor mij als mijn vuurdoop als clown. Vraag me niet hoe, maar één van mijn andere scenes draait uit op onsmakelijk doen. Neus afvegen, onsmakelijke geluiden maken, krabben. Ik vind het moeilijk om er in mee te gaan en besef dat ik nu in zo'n schaduwgebied zit; een deel van mezelf dat ik niet erken en waar ik niet vrij in kan bewegen. Ik werk me een slag in de rondte om zo goor mogelijk te doen, maar het slaat niet aan; niemand lacht. Ik voel me ongemakkelijk. Dit is blijkbaar niet ‘speelbaar’ voor mij op het moment.

De opdrachten worden al naar gelang het weekend vordert moeilijker. Zo moeten we nu in ons eentje – zonder vooropgezet plan – met het publiek gaan interacteren. We staan er gelukkig niet helemaal alleen voor. Siebe becommentarieert wat hij ziet en geeft zo sturing aan de scenes. ‘Ja, dat gaat natuurlijk niet goed. Baal er maar eens flink van. En nu doe je natuurlijk weer iets wat niet werkt!’ Essentieel is oogcontact maken met je publiek. Er gebeurt iets, je voelt wat het met je doet en je laat dat vervolgens zien aan het publiek. Ik vind al dat oogcontact in het begin maar onnatuurlijk aanvoelen, maar na een tijdje krijg ik de smaak te pakken en geniet ik van de verbinding met het publiek en de geamuseerde blikken die op mij gericht zijn. Wanneer het mijn beurt is om solo aan de slag te gaan, smokkel ik toch een beetje met een vooropgezet plannetje. Ik loop naar het publiek en leg een denkbeeldig voorwerp tussen hen neer. Vol leedvermaak loop ik terug naar de andere kant van de kamer. Pas als ik mijn vingers in mijn oren stop, hebben ze door wat het voorwerp is. Ik heb nu echter A gezegd en moet nu al improviserend aan de bak; Siebe verwacht dat ik terroristje blijf spelen. Ik rol rollen draden met springstof uit (die ik in het publiek onverwachts van richting laat veranderen) en ga op het eind – als alle andere middelen hebben gefaald – het publiek met een in de zaal aanwezige bezem te lijf. Samen hebben we er enorm veel lol mee, waarbij vooral het contrast tussen mijn normaal rustige, ‘brave’ voorkomen en mijn daden zijn ding doet. Soms werkt het niet wat we doen. Bij mij niet of bij een ander niet. Siebe weet iemand dan gelijk te coachen naar iets wat wèl werkt. Er komen zoveel hilarische, grappige, aanstekelijke en ook ontroerende mini-scenes langs dat ik 's avonds letterlijk buikpijn van het lachen heb.

De derde dag voelt al helemaal vertrouwd. Zowel de oefeningen voor de warming-up als de nieuwe oefeningen die erna komen. Ik voel nu geen drang meer om dingen te zeggen tijdens of na het spelen. Ik voel nu geen drang meer om dingen voor te bereiden. Als je met anderen samenspeelt heb je daar overigens ook niets aan, want je weet toch niet hoe het gaat lopen. Als Siebe een nieuwe oefening aankondigt, spring ik als vrijwilliger gelijk het speelvlak in en neem er met twee willekeurige medespelers mijn positie in. Het voelt helemaal prima; ik zie en voel wel wat er gaat gebeuren. In het spel word ik plotseling buitengesloten door mijn medespelers. Ze kiezen voor elkaar en laten mij links liggen. Oef. Weer iets in de schaduw te pakken; een oude wond. Ik pers een zielig kreetje eruit om mijn verdriet te tonen en melk mijn zieligheid richting het publiek helemaal uit. Er wordt gelachen aan de kant. Ah, zo is het dus blijkbaar als een schaduwgebied wèl speelbaar is. Ik geef me er helemaal aan over. Die avond besef ik dat ik in een weekend tijd van al mijn geanalyseer en gepeins in mijn hoofd helemaal ben afgezakt naar niets denken en gewoon voelen en doen, samen met anderen, in vol vertrouwen. Het voelt heerlijk vrij en smaakt zeker naar meer.

Siebe Fockens Trainingen